Schuldenkrise

Lasst die Griechen in Ruhe!

Das EU-Spardiktat treibt Griechenland in den Untergang. Statt brutaler Kürzungen braucht das Land ein Aufbauprogramm – auch in deutschem Interesse. von 

 

Nachrichten aus einem geteilten Europa : Deutschland steigert die Ausfuhren erstmals auf eine Billion Euro. Die Konjunktur brummt, die Steuereinnahmen wachsen, die Arbeitslosigkeit sinkt, die IG Metall fordert wegen der guten Ertragslage der Unternehmen Lohnerhöhungen von 6,5 Prozent. Deutschland: eine Insel der Seeligen.

Griechenland dagegen: ein Land am Abgrund und in Aufruhr . Die Übergangsregierung beschließt, unter dem Druck der Troika aus EU , EZB und IWF , ein neues drastisches Sparpaket . Die Löhne sollen um 20 bis 30 Prozent sinken. Im öffentlichen Dienst werden bis 2015 150.000 Menschen entlassen. Die Wirtschaft schrumpft, in diesem Jahr vielleicht sogar um mehr als acht Prozent. Das Land steht unverändert vor dem Bankrott.

Das zweite Hilfspaket der EU mit einem Volumen von 130 Milliarden Euro wird dennoch zurückgehalten. Die Euro-Finanzminister zweifeln daran , dass die Regierung Papademos und die sie tragenden Parteien die angekündigten Sparmaßnahmen tatsächlich umsetzen werden. Zu Recht. Denn die bereits beschlossenen Einschnitte gehen nicht auf. Weil sie die Probleme nur verschärfen. Und weil der Widerstand der Griechen gegen das Verarmungsprogramm und die Entmündigung ihres Landes verständlicherweise groß ist.

 

Ist das die Perspektive eines geeinten Europas? Ein Ursprungsland der abendländischen Kultur und Demokratie , das faktisch zum Brüsseler Protektorat wird – ohne Hoffnung auf Besserung. Ein Kontinent, der sich immer tiefer spaltet in einen wohlhabenden Norden und einen Not leidenden Süden, wo Menschen kaum mehr wissen, wie sie ihr tägliches Brot bezahlen sollen. Während in Deutschland die Regierungskoalition ernsthaft daran denkt, mitten in der schwersten Finanzkrise seit Jahrzehnten die Steuern zu senken.

Doch was auf dem übrigen Kontinent um uns herum geschieht, kann uns nicht egal sein. Nicht allein deshalb, weil es eine gefährliche politische Radikalisierung und Renationalisierung schürt, wie sich schon bei der bevorstehenden Neuwahl in Griechenland zeigen wird.

Sorgen sollten wir uns auch, weil diese verhängnisvolle, von der deutschen Regierung wesentlich vorangetriebene Entwicklung unser eigenes Erfolgsmodell gefährdet: Deutschlands Wirtschaft boomt nur deshalb, weil unsere Unternehmen Geschäfte und Gewinne auf Kosten der schwächeren Länder machen. Weil dort die Löhne im Verhältnis zu der weit schwächeren Produktivität (noch) zu hoch sind, während gleichzeitig aufgrund des gewaltigen Spardrucks die Inlandsnachfrage schrumpft. Wohingegen hierzulande jahrelang maßvolle Tariferhöhungen und die rot-grünen Arbeitsmarktreformen die heimische Wirtschaft so wettbewerbsfähig gemacht haben, dass sie die anderer EU-Länder wie selbst Frankreichs zu erdrücken droht.

Wer aber soll dann in Zukunft noch die deutschen Waren kaufen? Brauchen wir die Krisenstaaten nicht mehr, weil sie nur unser gutes Geld kosten?

Griechenland braucht unsere Solidarität

Wer so denkt, verkennt: Nicht Griechenland profitiert am meisten von den Euro-Rettungsprogrammen, von der Gemeinschaftswährung und dem gemeinsamen Markt, sondern Deutschland. Würde Griechenland die offenkundige Staatspleite erklären, müssten (auch) deutsche Banken noch einmal Milliarden abschreiben und die deutschen Steuerzahler am Ende dafür aufkommen. Würde der Euro abgeschafft und die D-Mark wieder eingeführt, würde diese drastisch aufwerten. Die Folge, so haben Experten errechnet: Deutsche Waren würden sich um 40 Prozent verteuern. Mit dem vom Export getriebenen deutschen Wachstumsmodell wäre es schnell vorbei.

Im Süden Europas, nicht nur in Griechenland, herrscht eine bedrohliche Stimmung, die sich vor allem gegen Deutschland wendet. Fast 70 Jahre nach dem Kriegsende wird Deutschland wieder als feindliche Macht wahrgenommen. Es gibt schon Stimmen, die nach radikalen Schritten rufen gegen die Fremdbestimmung aus Brüssel und Berlin .

Wer wollte es den in Elend gedrückten Menschen verdenken! Sollen sie weiter zusehen, wie ihr bescheidenes Wohlstandsmodell den Bach runtergeht und ihre Politiker zu Befehlsempfängern werden? Nur damit die Banken und Spekulanten ihre Kredite, die sie zu saftigen Zinsen über Jahre bereitwillig den schwachen Ländern gewährt haben, nicht völlig abschreiben müssen.

Nein, das kann nicht das Europa sein, in dem wir leben möchten. Ein Europa, in dem Banken und Hedgefonds bestimmen, welche Länder überleben dürfen und welche nicht.

Der Preis der von den Finanzakteuren und Merkel maßgeblich betriebenen, einseitigen Sparpolitik ist die Desintegration Europas. Und eine lang anhaltende Depression, die irgendwann auch Deutschland erfassen wird. Weil wir eben nicht auf einer Insel der Seeligen leben.

Griechenland braucht unsere Solidarität, einen kompletten Schuldenschnitt und ein Aufbauprogramm statt immer neuer Spar- und Hilfspakete . Damit das Land eine Chance bekommt, in zehn oder zwanzig Jahren wieder auf eigenen Füßen zu stehen und wieder ein gleichberechtigtes Mitglied der Union zu werden.

Mehr kosten würde ein solches europäisches Wachstumspaket wohl nicht. Aber es würde den Menschen in Griechenland und Europa wieder eine Perspektive geben. Darum lohnt es sich zu streiten. Nicht um einen Ausschluss Griechenlands aus der Euro-Zone und der europäischen Beistandsgemeinschaft. Wir brauchen Griechenland – als Exempel, dass sich Europa seiner selbst besinnt.

Quelle: http://www.zeit.de/wirtschaft/2012-02/griechenland-sparpolitik

 

 

 

Αφήστε τους Έλληνες στην ησυχία τους!

 

Το παρακάτω άρθρο μας το έστειλε η Βυζαΐτου Δήμητρα που κατοικεί στη Γερμανία:


Διάβαζα σήμερα (10.02.2012) ένα άρθρο στην σημαντικότερη γερμανική εφημερίδα της Γερμανίας, "Die Zeit" (πολιτικά φιλελεύθερη), και σκέφτηκα να το μεταφράσω και να σας το στείλω:


Αφήστε τους Έλληνες στην ησυχία τους!
Η εντολή λιτότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ωθεί την Ελλάδα σε καταρρεύση. Η χώρα χρειάζεται αντί βάναυσων περικοπών ένα πρόγραμμα ανoικοδόμησης - και για το συμφέρον της Γερμανίας.
Ειδήσεις από μία διχασμένη Ευρώπη: η Γερμανία αυξάνει για πρώτη φορά τις εξαγωγές της σε ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Η οικονομία ανθεί, τα φορολογικά έσοδα αυξάνονται, η ανεργία μειώνεται, η μεταλοβιομηχανία απαιτεί αυξήσεις του ύψους 6,5 τοις εκατό, λόγω των καλών εταιρικών κερδών. Η Γερμανία: ένα νησί των ευλογημένων.


Αντιθέτως η Ελλάδα: μία χώρα στο χείλος του γκρεμού και σε αναταραχή. Η μεταβατική κυβέρνηση αποφασίζει, υπό την πίεση της τρόικας της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, ένα νέο πακέτο δραστικών μέτρων λιτότητας. Οι μισθοί αναμένεται να μειωθούν κατά 20 με 30 τοις εκατό. Στο δημόσιο τομέα θα απολυθούν 150.000 άτομα ως το 2015. Η οικονομία θα συρρικνωθεί, τον παρόντα χρόνο ίσως και εώς πάνω από οκτώ τοις εκατό. Η χώρα εξακολουθεί να είναι αντιμέτωπη με την προοπτική πρώχευσης.
Παρόλα αυτά η ΕΕ παραμένει συγκρατημένη σε ό,τι αφορά στο δεύτερο πακέτο υποστήριξης της ΕΕ όγκου 130 δισεκατομυρίων ευρώ. Οι Υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ αμβιβάλουν για το αν η κυβέρνηση Παπαδήμου και οι παρατάξεις που τη στήρίζουν δύνανται να εφαρμόσουν πραγματικά τα μέτρα λιτότητας όπως έχει ανακοινωθεί. Και δικαίολογημένα. Διότι οι περικοπές που ήδη έχουν αποφασιστεί δεν ανθίζουν. Κι αυτό γιατί προκαλούν μόνο την επιδείνωση των προβλημάτων. Και επειδή η αντίσταση των Ελλήνων κατά το πρόγραμμα πτώχευσης και τη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων της χώρας τους είναι δικαιολογημένα μεγάλες.
Είναι αυτή η προοπτική μίας ενωμένης Ευρώπης; Μία χώρα καταγωγής του δυτικού πολιτισμού και της Δημοκρατίας να καταντήσει προτεκτοράτο των Βρυξελλών - χωρίς ελπίδα ανάκαμψης; Μία ήπειρος, η οποία διασπάζεται όλο και πιο έντονα σε έναν πλούσιο Βορρά και σε ένα Νότο που υποφέρει και στον οποίο οι άνθρωποι που ζουν σ΄αυτόν δε ξέρουν πια, πως να εξοικονομήσουν τον άρτον τον επιούσιον; Και την ίδια ώρα στη Γερμανία ο κυβερνητικός συνασπισμός να σκέφτεται σοβαρά εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών να μειώσει τους φόρους;
Κι όμως, δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι για το τι συμβαίνει στην υπόλοιπη ήπειρο γύρω μας. Όχι μόνο γιατί διεγείρεται ένας επικύνδινος πολιτικός ριζοσπαστισμός και μία εκ νέου εθνικοποίηση, όπως θα φανεί στις επικείμενες εκλογές στην Ελλάδα.
Αλλά θα έπρεπε να ανυσηχούμε και γιατί αυτή η μοιραία εξέλιξη, που προωθείται βασικά από τη γερμανική κυβερνηση, θα μπορούσε να βλάψει το δικό μας μοντέλο επιτυχίας: η οικονομία της Γερμανίας ανθεί μόνο και μόνο επειδή οι επιχειρήσεις μας κλείνουν δουλειές και κάνουν κέρδη εις βάρος των πιο αδύναμων χωρών. Επειδή εκεί οι μισθοί είναι (ακόμη) σχετικά υψηλοί σε σχέση με την πολύ ασθενέστερη παραγωγικότητα, ενώ ταυτόχρονα λόγω της τεράστιας πίεσης για περικοπές συρρικνώνεται η εγχώρια ζήτηση. Ενώ εδώ, σ΄αυτή τη χώρα, κάναμε χρόνια ολόκληρα συγκρατημένες μισθολογικές αυξήσεις και οι κόκκινο-πράσινες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας καταστήσανε την εγχώρια οικονομία τόσο ανταγωνιστική, ώστε να απειλεί να συντρίψει τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ - ακόμη και τη Γαλλία.
Αλλά ποιος θα αγοράζει στο μέλλον τα γερμανικά προϊόντα; Δεν χρειαζόμαστε πια τις χώρες που βρίσκονται σε κρίση, επειδή μας κοστίζουν τα καλά μας τα λεφτά;
Όποιος σκέφτεται με αυτό τον τρόπο δεν αναγνωρίζει ότι δεν είναι η Ελλάδα εκείνη που έχει το μεγαλύτερο κέρδος από τα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης, από το κοινό νόμισμα και την κοινή αγορά, αλλά η Γερμανία.
Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας!
Εάν η Ελλάδα κύρρητε πτώχευση, θα έπρεπε (και) οι γερμανικές τράπεζες να διαγράψουν δισεκατομμύρια και στο τέλος θα την πλήρωναν οι γερμανοί φορολογούμενοι. Εάν καταργούνταν το ευρώ και εισαγόταν και πάλι το γερμανικό μάρκο, θα είχαμε δραματική επανεκτίμηση. Σύμφωνα με τους ειδικούς το αποτέλεσμα θα ήταν να αυξηθούν οι τιμές κατά 40 τοις εκατό. Με το γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο είναι προσανατολισμένο στις εξαγωγές, το τέλος θα ερχόταν γρήγορα.
Στο Νότο της Ευρώπης, όχι μόνο στην Ελλάδα, κυριαρχεί ένα δυσοίωνο κλίμα, που στρέφεται κυρίως κατά της Γερμανίας. Σχεδόν 70 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, η Γερμανία εκλαμβάνεται και πάλι ως εχθρική δύναμη. Υπάρχουν ήδη φωνές που απαιτούν ριζική δράση κατά της ξένης κυριαρχίας των Βρυξελλών και του Βερολίνου.
Και ποιος θα μπορούσε να κατηγορήσει τους ανθρώπους αυτούς που ωθούνται στην αθλιότητα της φρώχειας! Να καθήσουν να βλέπουν πως το μοντέλο ευημερίας τους καταστρέφεται και οι πολιτικοί ηγέτες τους καταντούν δέκτες εντολών;  Μόνο και μόνο για να μη πρέπει οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι να διαγράψουν εντελώς τα δάνεια, τα οποία πρόθυμα δώσανε στις αδύναμες χώρες και τα οποία συνοδεύονται για χρόνια με ζουμερούς φόρους;
Όχι, αυτή δεν μπορεί να είναι η Ευρώπη στην οποία θέλουμε να ζήσουμε. Μία Ευρώπη στην οποία να καθορίζουν οι τράπεζες και τα Hedgefonds ποιες χώρες επιτρέπεται να επιβιώσουν και ποιες όχι.
Το τίμημα της μονόπλευρης πολιτικής της λιτότητας, την οποία σε μεγάλο βαθμό εφαρμόζουν οι οικονομικοί παράγοντες και η Μέρκελ είναι η διάλυση της Ευρώπης. Και μία μακροχρόνια ύφεση που θα φτάσει και στη Γερμανία. Επειδή ακριβώς δε ζούμε σε ένα νησί των ευλογημένων.
Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας, την πλήρη περικοπή του χρέους και ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης αντί των συνεχόμενων πακέτων περικοπών και υποστήριξης. Για να έχει η χώρα την ευκαιρία σε δέκα ή σε είκοσι έστω χρόνια να ορθοσταθήσει και να γίνει και πάλι ισότιμο μέλος της Ένωσης.
Ένα τέτοιο ευρωπαϊκό πακέτο ανάπτυξης δε θα κόστιζε περισσότερο. Αλλά θα έδινε στους ανθρώπους στην Ελλάδα και γενικά στην Ευρώπη εκ νέου μία προοπτική. Γι΄αυτό και αξίζει κανείς να επιχειρηματολογεί και να μάχεται. Όχι για τον αποκλεισμό της Ελλάδας από την Ευροζώνη και την ευρωπαϊκή κοινότητα υποστήριξης. Χρειαζόμαστε την Ελλάδα - ως παράδειγμα πως η Ευρώπη νοιάζεται για τον εαυτό της.

Λουδοβίκος Γκρέβεν
Μετάφραση στα ελληνικά: Δήμητρα Βυζαϊτου για το http://samatas-stin-ormylia.blogspot.de/2012/02/blog-post_6854.html